اندازه تمام جهان در من
اندوه و حسرت است و پشیمانیست
ساتورهای آمده بر پشتم
در دست دوست های دبستانیست

هرچه عتیق تر غضب آور تر
هرچه رفیق تر شده دشمن تر
دنیای زخم خوردن از موش است
دنیای زخم خوردن از انتر

دنیای حکمرانی احمق هاست
دنیا به کام گورکن و کرکس
دنیای زخم خوردن از هر چیز
دنیای زخم خوردن از هر کس

بسکه فروش جان تو آزاد است
میترسی از برادر خود حتی
شک میکنی به سایه خود، گاهی
شک میکنی به مادر خود حتی

اما پری تو آدم خوبی باش
آدم بمان ،به دور خطر اما
هر چه دلت کشید بشو، هرگز
شاعر نشو شبیه پدر، اما

/ 32 نظر / 21 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سوفیا

حرف نداره

حمیدرضا ظرافت

هی روزگار دلم گرفت علی بهمنی... روزگارم سیاهه ی شومی از سوالای بی جوابه رفیق دارم از زور غصه میترکم خیلی وضعیتم خرابه رفیق

خواندمت معجزه چیز ساده ایست وقتی پای دستهای تو در میان باشد! بیا یک پیاله شعر

داوودمحمدی نیا"روشن"

درود دوست بزرگوار .جنای اقای بهمنی....... با چند احساس ممنوعه در "لبخند سرخ"منتظر حضور پر مهر ونقد های ارزشمندتان هستم.........تمام سروده هایت را پسندیدم بویژه اندیشه ی پر بارشان.......که حرف دل همه ی اونایی است که محکوم به سکوتند..........قلمتان جاودانه

تهمينه

اما پری تو آدم خوبی باش آدم بمان ،مثال علي...بابا هر چه دلت کشید بشو، شاعر بشو شبیه پدر، حتي

نیما

دنیای حکمرانی احمق هاست